Kokusu o kadar güzel ki ama sen doya doya içine çekemiyorsun,elinde olsa burnunu yaslayıp boynuna saatlerce tenini koklayacaksın,belki de uyuyakalacaksın orada, ama olmuyor.Yapamıyorsun.Ona söyleyemediğin o kadar çok şey var ki zaten.Onu bir daha görüp görmeyeceğin belli bile değilken sen sadece seviyorsun.Hemde çok seviyorsun…
“I have my musical style and I’ll do everything I can to represent the country in the best way possible.”
Dert dinlemeyi, başkalarının üzüntülerini paylaşmayı seviyorum ama konu kendi üzüntülerim, sıkıntılarım olunca..
Ne bileyim. Başkalarına anlatmaktan hoşlanmıyorum. Başkasına anlatsam diyeceği şey “olsun geçer” vb. olumlu cümle silsilesi. Daha da içim daralıyor, fenalık basıyor anlatırken. Hatta üşüniyorum bile. İster ailem, ister sevgilim, ister en yakın arkadaşım olsun bu böyle. O yüzden içime atıyorum. Her geçen gün daha da büyüyor içimdeki bu pislik şey. Bu gidişle nolurum, hiç bilmiyorum..
Ruhumda kayıp bir yerlerde, dertler ve sıkıntılarla dolu yüzlerce cümle var. Dayanamıyorum artık.
